“Capturing the spirit of speed — from real tracks to virtual laps.”

Συντάκτης: Giorgís

  • Γκραν Πρι Ουγγαρίας-Ολλανδίας-Ιταλίας: Και τώρα αποχαιρετάμε την Ευρώπη

    Τουλάχιστον γεωγραφικά, καθώς πλέον όλα τα υπόλοιπα γκραν Πρι θα γίνουν σε Ασία και Αμερική. Κάλλιο αργά παρά ποτέ για μια ακόμα περιγραφή του τι συνέβη και ενόψει λοιπόν του τριημέρου στο Αζερμπαϊτζάν, πάμε να δούμε τι συνέβη στα προηγούμενα Σαββατοκύριακα.

    Ξεκινάμε από το Ουγγρικό Γκραν Πρι και συγκεκριμένα από τις Ελεύθερες Δοκιμές. Εκεί είδαμε σαφώς βελτιωμένα τα μονοθέσια της Άστον Μάρτιν, ενώ στην κορυφή ήταν μόνιμα οι 2 ΜακΛάρεν με το Σαρλ Λεκλέρκ 3ο.

    Στις κατατακτήριες ο Λιούις Χάμιλτον για 2ο συνεχόμενο αγώνα έμεινε εκτός Q3, κάνοντας μόλις το 12ο καλύτερο χρόνο, ενώ εξίσου απογοητευτικός ήταν και ο Κίμι Αντονέλλι στη 15η θέση. Ωστόσο στην κορυφή προς έκπληξη όλων, ακόμα και του ίδιου, την Pole Position κατέκτησε ο Λεκλέρκ κερδίζοντας τις 2 ΜακΛάρεν για λιγότερο από μισό δέκατο του δευτερολέπτου.

    Την Κυριακή ο αγώνας ξεκίνησε ιδανικά για τον τρίτο της εκκίνησης Λάντο Νόρρις. Ή και όχι γιατί έχασε 2 θέσεις μέσα στις πρώτες 4 στροφές του αγώνα. 2 θέσεις όμως που γρήγορα ανέκτησε επιστρέφοντας πίσω από τους Λεκλέρκ και Πιάστρι με το Μονεγάσκο να είναι σταθερά 1-2 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Αυστραλό της ΜακΛάρεν μέχρι και το 40ο γύρο.

    Παρόλα αυτά στη Φερράρι αναγκάστηκαν να πάρουν μέτρα που θα έριχναν το ρυθμό του Λεκλέρκ, έτσι ώστε να αποφευχθεί οποιοδήποτε DSQ για φθορά στο πάτωμα του μονοθεσίου (κάτι που είχε συμβεί στην Κίνα μερικούς μήνες νωρίτερα). Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί το βάθρο και ο Λεκλέρκ να περιοριστεί στην 4η θέση.

    Νικητής ωστόσο δεν αναδείχθηκε ο Όσκαρ Πιάστρι, καθώς ο Λάντο Νόρρις κάνοντας 1 πιτστοπ εν αντιθέσει με τα 2 του ομοσταύλου του, πήρε τη νίκη και μείωσε τη διαφορά από τον Πιάστρι στους 9 βαθμούς. Στην 3η θέση τερμάτισε ο Τζωρτζ Ράσσελ, ενώ το καλό τριήμερο για τις Άστον Μάρτιν έκλεισε με 2πλη βαθμολόγηση (5-7), με τον Γκαμπριέλ Μπορτολέτο να τις χωρίζει

    Περνάμε την καλοκαιρινή διακοπή και πάμε στο Ολλανδικό Γκραν Πρι, εκεί όπου στις ελεύθερες δοκιμές κυριάρχησε ο Λάντο Νόρρις, ενώ στις κατατακτήριες κέρδισε ο Όσκαρ Πιάστρι. Ευχάριστες εκπλήξεις του Σαββάτου ήταν η παρουσία του Κάρλος Σάινθ της Γουίλλιαμς στο Q3, για πρώτη φορά μετά από την Εμίλια Ρομάνια (8 αγώνες πριν), αλλά και η 4η θέση του Ισάκ Χατζάρ, πίσω μόνο δηλαδή από το Μαξ Φερστάππεν και τις 2 ΜακΛάρεν.

    Στα του αγώνα, για ακόμα μια φορά ο Λάντο Νόρρις έκανε το συνηθισμένο, δηλαδή μια κακή εκκίνηση, που του κόστισε τη δεύτερη θέση, μια θέση που βέβαια στο γύρο 9 την ανέκτησε από το Φερστάππεν. Ο αγαπημένος των πορτοκαλί οπαδών έψαχνε στην έδρα του μια καλή εμφάνιση μετά την 9η θέση στην Ουγγαρία.

    Οι Φερράρι ενώ πήγαιναν για διπλό τερματισμό στην εξάδα, ένα λάθος του Χάμιλτον λίγο μετά το πιτ-στοπ του στον 23ο γύρο αλλά και ο Αντονέλλι που εμβόλισε το Λεκλέρκ όταν βγήκε απ’τα πιτς 30 γύρους αργότερα, έφεραν για πρώτη φορά 0 βαθμούς στη Σκουντερία σε ένα αγωνιστικό τριήμερο τη φετινή σεζόν.

    Μετά από 2 SC κι ενώ πάλευαν οι 2 ΜακΛάρεν για τη νίκη, το μοτέρ του Λάντο παρέδωσε πνεύμα 7 γύρους πριν τον τερματισμό, κάτι που ανέβασε όχι μόνο τη διαφορά στους 34 βαθμούς, αλλά και τον Ισάκ Χάτζαρ για πρώτη φορά στο βάθρο.
    Στην τελική δεκάδα είχαμε πολλές ανακατατάξεις με πιο αξιοσημείωτη την 6η θέση του Όλιβερ Μπέρμαν, μιας και ο Βρετανός είχε εκκινήσει τελευταίος(!).

    Και πάμε και στο Ιταλικό Γκραν Πρι, στη θρυλική πίστα της Μόντσα, εκεί όπου οι Φερράρι τελείωσαν τις πρώτες ελεύθερες δοκιμές με 1-2. Αλλά μόνο αυτές, καμία άλλη πρωτιά μέχρι και τις κατατακτήριες. Εκεί έλαμψε το άστρο του Μαξ Φερστάππεν, με κερδίζοντας τις 2 ΜακΛάρεν και εκκινώντας πρώτος για αγώνα μετά από το Βρετανικό Γκραν Πρι στις αρχές Ιουλίου.

    Πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας είχαμε εγκατάλειψη με το Νίκο Χούλκενμπεργκ να αποσύρεται στα πιτς με την ολοκλήρωση του γύρου σχηματισμού.

    Με τον αγώνα να ξεκινά με 19 μονοθέσια λοιπόν, είδαμε μια σπάνια περίπτωση στην οποία ο Λάντο Νόρρις όχι μόνο εκκινεί κανονικά, αλλά πρακτικά κερδίζει και θέση. Κι αυτό γιατί ο Φερστάππεν έκοψε το πρώτο chicane, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να επιτρέψει στο Νόρρις να περάσει στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού. Με το που μπήκαμε στο γύρο 4 πάντως και με συνοπτικές διαδικασίες, ο Ολλανδός ξαναπήρε την πρωτοπορία κι από εκεί και μετά εξαφανίστηκε.

    Δυο γύρους μετά και ο, Πιάστρι παρόλο που δέχθηκε προσπέρασμα στην εκκίνηση από το Λεκλέρκ, περνούσε στις θέσεις του βάθρου παίρνοντας την αρχική του θέση πίσω
    Αυτός που είχε σκαρφαλώσει όμως πιο πολύ σε σύντομο διάστημα ήταν ο Λιούις Χάμιλτον. Ξεκινώντας από τη 10η θέση λόγω ποινής 5 θέσεων στην εκκίνηση, έκανε 4 προσπεράσματα και έμεινε μέχρι το τέλος του αγώνα στην έκτη θέση, με το Τζωρτζ Ράσελ να είναι σάντουιτς ανάμεσα στις 2 Φερράρι μέχρι τέλους.

    Το πιο ενδιαφέρον σκηνικό πάντως ήταν προς το τέλος του αγώνα. Στους γύρους 46 και 47 μπήκαν για αλλαγή ελαστικών ο Πιάστρι και ο Νόρρις αντίστοιχα. Το πιτστοπ του Πιάστρι ήταν κανονικό, του Λάντο όμως ήταν αργό. Τόσο αργό που κατάφερε ο ομόσταυλός του να του κάνει “undercut” περνώντας στη 2η θέση. Η ομάδα όμως δεν ήθελε να οριστεί η τελική κατάταξη από ένα λάθος πιτ-στοπ και ζήτησε από τον Αυστραλό να παραχωρήσει τη θέση του στον teammate του. Υπήρξαν αντιδράσεις, και από τον ίδιο αλλά ακόμα και από το Μαξ Φερστάππεν, ο οποίος σχολίασε μέσω team radio “Γιατί αλλάξανε θέση; Για ένα αργό πιτ-στοπ;”

    Με το Φερστάππεν να παίρνει τη νίκη, στη μάχη του πρωταθλήματος των οδηγών η ψαλίδα μεταξύ των δύο ΜακΛάρεν μίκρυνε λίγο, 31 οι βαθμοί πλέον. Στη μάχη για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών, αν μπορεί να την πει κανείς μάχη δηλαδή, η ΜακΛάρεν έχει το πρώτο MatchBall καθώς μπορεί να αξασφαλίσει τον τίτλο και μαθηματικά

    Αυτά λοιπόν για όσα συνέβησαν στους τελευταίους Ευρωπαϊκούς Αγώνες. Για να δούμε αν στο Μπακού λοιπόν η ΜακΛάρεν κλειδώσει το back to back και πώς θα διαμορφωθεί βαθμολογικά και η μάχη των πιλότων

  • Βελγικό Γκραν Πρι: Ένα βήμα πριν την καλοκαιρινή διακοπή

    Βελγικό Γκραν Πρι: Ένα βήμα πριν την καλοκαιρινή διακοπή

    Το πρώτο αγνωιστικό τριήμερο από τη μέρα δημιουργίας του Oversteer Weekly, είναι γεγονός. Το Γκραν Πρι του Βελγίου στη θρυλική πίστα του Σπα πέρασε στην ιστορία αλλά δυστυχώς, παρόλο που ήταν αρκετά υποσχόμενο, δε θα μείνει σε αυτή.

    Ένα τριήμερο σπριντ, δηλαδή πραγματοποιήθηκε μία περίοδος ελεύθερων δοκιμών μεσημέρι Παρασκευής, οι κατατακτήριες για τον σπριντ αγώνα (Sprint Qualifying)λίγες ώρες μετά, ο σπριντ αγώνας 100 χιλιομέτρων (Sprint Race) το μεσημέρι της επομένης με τις κατατακτήριες (Qualifying) να ακολουθούν, ενώ τέλος την Κυριακή το αγωνιστικό αγωνιστικό τριήμερο όπως πάντα έκλεισε με τον αγώνα. Συνεπώς περισσότερη δράση, αλλά λιγότερος χρόνος για να βρουν οι ομάδες το κατάλληλο στήσιμο.

    Όπως συμβαίνει συχνά πάντως στο Σπα, υπήρχαν προγνώσεις για βροχή και για τις 3 μέρες, με αυτήν ωστόσο να πέφτει τελικά μόνο την Κυριακή, προσφέροντας πάντως για ένα μέρος του αγώνα ένα ενδιαφέρον παραπάνω.

    Ξεκινώντας με την Παρασκευή οι μοναδικές ελεύθερες δοκιμές ανέδειξαν τον Όσκαρ Πιάστρι ως τον ταχύτερο, με τους Μαξ Φερστάππεν και Λάντο Νόρρις να κλείνουν την τριάδα, ενώ στις επόμενες 4 θέσεις τερμάτισαν εναλλάξ οι 2 Μερσέντες με τις 2 Φερράρι, σε ένα γκραν πρι όπου οι κόκκινοι έφεραν και αναβαθμίσεις, μη έχοντας όμως και πάρα πολύ χρόνο να τις τεστάρουν.

    Στις κατατακτήριες του σπριντ οι δυσάρεστες εκπλήξεις ήρθαν στην πρώτη περίοδο (SQ1) και ήταν οι αποκλεισμοί του Λιούις Χάμιλτον και του Κίμι Αντονέλλι, καθώς αμφότεροι έκαναν λάθη, ο πρώτος στη στροφή Bus Stop και ο δεύτερος στη στροφή Stavelot, στην προσπάθειά τους να προκριθούν στη δεύτερη φάση (SQ2). Την pole για το σπριντ κατέκτησε ο Όσκαρ Πιάστρι και μάλιστα με διαφορά 4 δεκάτων από το δεύτερο Μαξ Φερστάππεν και 6 από τον τρίτο Λάντο Νόρρις

    Η εκκίνηση του σπριντ του Σαββάτου φάνηκε ότι έπιασε τις 2 Μακλάρεν απροετοίμαστες, καθώς έχασαν από μία θέση στο τέλος της ευθείας Kemmel, ο μεν Όσκαρ Πίαστρι από το Μαξ Φερστάππεν, ο δε Νόρρις από το Σαρλ Λεκλέρκ. Ο Βρετανός πάντως στον τέταρτο γύρο είχε ανακτήσει την τρίτη θέση από το Μονεγάσκο, η θέση μάλιστα στην οποία τερμάτισε, κάτι που ωστόσο δεν κατάφερε ο Αυστραλός ομόσταυλός του στους 15 γύρους που είχε μπροστά του. Γενικότερα πάντως με εξαίρεση αυτές τις μάχες μπροστά, πίσω δεν άλλαξαν και πολλά, με τους Χάμιλτον και Αντονέλλι να πληρώνουν τα λάθη τους την προηγούμενη μέρα μην μπορώντας να ανελιχθούν στην κατάταξη. Η βαθμολογούμενη οχτάδα συμπληρώθηκε από τους Εστεμπάν Οκόν, Κάρλος Σάινθ, Όλιβερ Μπέρμαν και Ισάκ Χάτζαρ. Κλείνοντας το κομμάτι σπριντ αξίζει να αναφέρουμε λοιπόν ότι με τη νίκη του Ολλανδού, η εποχή του Λοράν Μεκίς στη Ρεντ Μπουλ, μετά την απρόσμενη απόλυση του εδώ και 20 χρόνια επικεφαλής της ομάδας Κρίστιαν Χόρνερ, ξεκινά με νίκη. Έστω και σπριντ.

    Οι κατατακτήριες του Σαββάτου έδειχναν λίγο διαφοερτικές από της Παρασκευής, καθώς κάποιοι επιχείρησαν να αλλάξουν το στήσιμο του μονοθεσίου τους ενόψει Κυριακής, λόγω ενδεχόμενης βροχόπτωσης. Παρ’όλα αυτά, και πάλι, ο Κίμι Αντονέλλι αποκλείστηκε στην πρώτη περίοδο (Q1), με το Λιούις Χάμιλτον να μην επαναλαμβάνει αυτά που έγιναν την προηγούμενη μέρα… Ή και όχι γιατί ο γύρος που τον ξεκόλλησε αρχικά από τη 16η θέση ακυρώθηκε, μιας και πάτησε με όλους τους τροχούς εκτός πίστας στη Radillon. Στο Q2 είδαμε το φορμαρισμένο Γκάμπριελ Μπορτολέττο να προκρίνεται στο Q3, ενώ στη μάχη της τελικής δεκάδας ο Λάντο Νόρρις κέρδισε την pole position με τον ταχύτερο γύρο να τον πραγματοποιεί στην πρώτη του προσπάθεια. Ο Πίαστρι βελτίωσε το προσωπικό του πέρασμα στο δεύτερο γρήγορο γύρο του αλλά όχι και τη θέση του, ενώ ακριβώς πίσω από τις 2 Μακλάρεν θα ξεκινούσε ο Σαρλ Λεκλέρκ, με τη δεύτερη προσπάθεια να είναι μόλις 3 χιλιοστά ταχύτερη από την καλύτερη προσπάθεια του Μαξ Φερστάππεν, του οποίου το μονοθέσιο ήταν σαφώς φτιαγμένο για βρεγμένες συνθήκες

    Την ημέρα του αγώνα έβρεξε, και μάλιστα σε σημείο οι αγωνοδίκες να καθυστερήσουν την έναρξη του αγώνα. Εικόνες που θύμησαν λίγο από 2021, σε ένα Γκραν Πρι που ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ. Βγήκε ο ήλιος, η πίστα άρχισε να στεγνώνει και όλοι είχαν ετοιμαστεί να ξεκινήσουν με την ενδιάμεση γόμα. Μετά από αναμονή 80 λεπτών + 3 γύρων με το Safety Car μπροστά, επιτέλους θα είχαμε εκκίνηση. Μια εκκίνηση από ο, τι φαίνεται ήρθε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα για το Λάντο Νόρρις, καθώς έχασε πολύ γρήγορα την πρωτοπορία στο τέλος της Kemmel από τον Όσκαρ Πιάστρι, έχοντας κάνει ένα μικρό λαθάκι λίγο νωρίτερα και δίνοντας το δικαίωμα στον Αυστραλό να επιτεθεί και εν τέλει να περάσει.

    Πιο πίσω ο Σαρλ Λεκλέρκ είχε να υπερασπιστεί την τρίτη θέση από το Μαξ Φερστάππεν, ενώ ο Τζορτζ Ράσσελ προσπέρασε τον Άλεξ Άλμπον για την πέμπτη θέση.

    Ακόμα πιο πίσω σιγά σιγά βλέπαμε το Λιούις Χάμιλτον από τη 18η θέση ως εξπέρ στη βροχή, προσπερνώντας τα πιο αργά μονοθέσια σα σταματημένα. Kαι μάλιστα σε σημεία της πίστας όπου δε βλέπουμε πάντα προσπεράσματα, όπως στη στροφή Stavelot στον ένατο γύρο, εκεί όπου άφησε πίσω του τον Πιέρ Γκασλί.

    Με τη συμπλήρωση 12 γύρων, ο Λιούις Χάμιλτον από την 13η θέση έγινε ο πρώτος οδηγός που πέρασε σε slick ελαστικά. Μια σωστή (παραδόξως) απόφαση στρατηγικής από τη Scuderia, η οποία μετά από τα pit-stop όλων, έφερε το Λιούις Χάμιλτον στην έβδομη θέση και μάλιστα σε απόσταστη αναπνοής από τον έκτο Άλεξ Άλμπον

    Στο 14ο γύρο ο τελευταίος από τους πρωτοπόρους που μπήκαν για αλλαγή ελαστικών ήταν ο Λάντο Νόρρις, ο οποίος, σε αντίθεση με την πλειοψηφία grid που έβαλε μέση γόμα, επιχείρησε να πάει στη σκληρή, ώστε να μπορεί να την πιέσει παραπάνω μέχρι την καρό σημαία.

    Δυστυχώς ο αγώνας από το γύρο αυτόν και μετά δεν είχε τόσο ενδιαφέρον. Ο Λιούις Χάμιλτον δεν μπόρεσε να βρει τον τρόπο να περάσει στο στεγνό όπως περνούσε στο βρεγμένο, ενώ ο Φερστάππεν είδε για όλους τους 44 γύρους το πίσω μέρος της Φερράρι του Λεκλέρκ. Τέλος, ο Λάντο Νόρρις δεν απείλησε ούτε πλησίασε επικίνδυνα τον Όσκαρ Πιάστρι. Λίγο το πιτ-στοπ του που ήταν αργό, λίγο κάνα δυο λαθάκια που του κόστισαν δευτερόλεπτα, δε βρέθηκε ποτέ σε θέση να γεμίσει τους καθρέφτες του Αυστραλού. Για την ιστορία, τη δεκάδα ολοκλήρωσαν οι Λίαμ Λόουσον, Γκάμπριελ Μπορτολέτο και Πιέρ Γκασλί

    Μ’ αυτά και με’ κείνα, φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλος πριν την καλοκαιρινή διακοπή. Με τη Μακλάρεν να πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο 2ο συνεχόμενο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών έχοντας ολοκληρώσει το 6ο της 1-2 αυτή τη σεζόν, σε μια πίστα που είχε να το κάνει από το 1999 και τον Όσκαρ Πιάστρι να ανοίγει ξανά την ψαλίδα από το Λάντο Νόρρις στο +16, το βλέμμα όλων στρέφεται στην Ουγγαρία. Εκεί οπού θα δούμε κάτα πόσο θα αλλάξουν οι ισορροπίες στις μάχες των τίτλων.

  • F1 the Movie: Μία (όσο το δυνατό περισσότερο) αμερόληπτη κριτική

    F1 the Movie: Μία (όσο το δυνατό περισσότερο) αμερόληπτη κριτική

    Πριν λίγες μέρες έκανε πρεμιέρα η πολυαναμενόμενη ταινία F1: The Movie, μια ταινία η οποία ουσιαστικά στόχευε να γεμίσει τις αίθουσες, να μην απογοητεύσει τους φαν του αθλήματος και παράλληλα να προσηλυτίσει κι άλλους σε αυτό. Και μπορώ να πω ότι τους στόχους της τους πέτυχε.

    Στα της πλοκής (όσο πιο spoiler-free γίνεται), πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Sonny Hayes (Brad Pitt), ένας πολλά υποσχόμενος πιλότος της F1 στη δεκαετία του ’90,του οποίου όμως η καριέρα διακόπηκε απότομα από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στο ισπανικό Γκραν Πρι το 1993. Έκτοτε οι κύριες ασχολίες του στη “νομαδική” ζωή που έκανε ήταν να τζογάρει αλλά και να τρέχει σε αγώνες διαφόρων κατηγοριών. Μέχρι που συναντά τον παλιό του φίλο και ομόσταυλο Ρουμπέν Θερβάντες (Javier Bardem), μια συνάντηση που θα του δώσει την ευκαιρία να επιστρέψει πάλι στη κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού μετά από 30 χρόνια.

    Στα πιο αγωνιστικά, τα πλάνα και οι σκηνές είναι σε μεγάλο βαθμό ρεαλιστικές, κι ένας απ’τους λόγους είναι και το γεγονός ότι τα γυρίσματα έγιναν στις πίστες με κανονικούς πιλότους και μονοθέσια. Oπότε αυτό που καταφέρνουν να σου δημιουργούν και μια πληθώρα συναισθημάτων που θα μπορούσε κανείς να νιώσει βλέποντας έναν κανονικό αγώνα F1. Αγωνία, συγκίνηση, ενθουσιασμό, θαυμασμό, σοκ και εννοείται και απότομες εναλλαγές μεταξύ αυτών. H δράση υπάρχει και τα εφέ είναι τρομερά, και σε προβολή ΙΜΑΧ απογειώνονται.

    Στα του σεναρίου, αν και μπορεί να μην είναι και το πιο πρωτότυπο, σίγουρα έχει ένα ενδιαφέρον. Άλλωστε, δεν έχουν βγει και πολλές φορές ταινίες που να πραγματεύονται το τι είναι F1. Ένα άθλημα γεμάτο χαρές, λύπες, δράματα, εντάσεις και ουκ ολίγες φορές ίντριγκες. Και με τις ερμηνείες μάλιστα των πρωταγωνιστών να είναι αντάξιες των ονομάτων τους, στην F1: The Movie δεν παρέλειψαν τίποτα από αυτά.

    Κλείνοντας πάντως θεωρώ ότι η F1: The Movie στα 150′ που θα διαθέσει ο θεατής θα ανταμειφθεί, είτε αν αυτός δεν γνωρίζει καν ποιοι είναι ο Σουμάχερ, ο Χάμιλτον, ο Σέννα και ο Φερστάππεν, είτε αν είναι σαν εμένα και θα παρατηρήσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, σε σημείο να του’ρχεται κάθε 2-3 λεπτά να θέλει να δείχνει στην οθόνη όπως ο Leonardo di Caprio στο “Once Upon a Time in Hollywood”

  • Γκραν Πρι Καναδά 2011: Βροχή, διακοπή, αυτοκίνητα ασφαλείας, ρεκόρ και ανατροπές μέχρι τέλους, ένας αγώνας που τα είχε όλα

    Γκραν Πρι Καναδά 2011: Βροχή, διακοπή, αυτοκίνητα ασφαλείας, ρεκόρ και ανατροπές μέχρι τέλους, ένας αγώνας που τα είχε όλα

    Ανά τα χρόνια έχουν γίνει πάνω από 1000 αγώνες στην ιστορία της F1. Ανάμεσά τους και πολλοί ενδιαφέροντες. Άλλοι με δραματικά φινάλε στις τελευταίες στροφές, άλλοι με εναλασσόμενες συνθήκες, άλλοι με διακοπές, με ατυχήματα, με αυτοκίνητα ασφαλείας κ.ο.κ.. Ένας όμως αγώνας ιστορικά είχε την τύχη να συνδυάσει όλα τα παραπάνω και να μας κρατήσει σε αγωνία μέχρι την την καρό σημαία.

    Βρισκόμαστε στο (σχετικά) μακρινό 2011, μια σεζόν η οποία ξεκίνησε με αρκετές αλλαγές σε σχέση με το 2010. Η Pirelli μόλις είχε γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής ελαστικών για όλο το grid, το K.E.R.S., το Κινητικό Σύστημα Ανάκτησης Ενέργειας που έδινε την ευκαιρία στους πιλότους να μετατρέπουν την κινητική ενέργεια του φρεναρίσματος σε ισχύ επέστρεψε, ενώ μόλις είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί και το γνωστό πλέον σε όλους τους φαν του αθλήματος DRS, η κινητή πίσω πτέρυγα που έδινε καλύτερη τελική στην ευθεία σε αυτούς που προσπαθούν να επιτεθούν για προσπέρασμα.

    Στο αγωνιστικό κομμάτι η σεζόν είχε ξεκινήσει με τη Ρεντ Μπουλ να πρωταγωνιστεί και με τον πρωταθλητή της Σεμπάστιαν Φέττελ ήδη μετά τους πρώτους 6 αγώνες να έχει θέσει γερές βάσεις για το 2ο συνεχόμενο πρωτάθλημά του, καθώς είχε κερδίσει 5 αγώνες και είχε χτίσει διαφορά από το δεύτερο Λιούις Χάμιλτον πάνω από 2 νίκες.

    Και φτάνουμε λοιπόν στο αγωνιστικό τριήμερο 10-12 Ιουνίου για τον έβδομο αγώνα του πρωταθλήματος στο Μόντρεαλ του Καναδά. Με τις κατατακτήριες δοκιμές του Σαββάτου να βγάζουν νικητή τον ασταμάτητο Σεμπάστιαν Φέττελ, ήδη ο Γερμανός είχε κάνει το πρώτο βήμα για να πάρει την έκτη νίκη του για τη σεζόν. Ωστόσο για τον αγώνα των 70 γύρων της επομένης ήταν όλα ανοιχτά, όπως ακριβώς και οι ουρανοί στο Μόντρεαλ.

    Η σειρά εκκίνησης για τους πρώτους 10 ήταν η εξής: Σεμπάστιαν Φέττελ, Φερνάντο Αλόνσο, Φελίπε Μάσσα, Μαρκ Γουέμπερ. Λιούις Χάμιλτον, Νίκο Ρόσμπεργκ, Τζένσον Μπάτον, Μίκαελ Σουμάχερ, Νικ Χάιντφελντ και Βίταλι Πετρόφ. Μοναδικός πιλότος από τους 24 που δεν ξεκίνησε από σχάρα της εκκίνησης αλλά τελευταίος και από τα πιτς ήταν ο Χάιμε Αλγκερσουάρι, καθώς επέλεξε να κάνει τροποποιήσεις στο στήσιμο του μονοθεσίου μετά τις κατατακτήριες, που βάσει κανονισμών επιφέρουν ποινές.

    Καθώς οι πρώτοι 6 αγώνες έγιναν υπό εντελώς στεγνές συνθήκες, αυτό σήμαινε ότι τα 2 ειδών ελαστικά της Pirelli που προορίζονται για βρεγμένες, τα ενδιάμεσα (intermediates) και τα ακραίων καιρικών συνθηκών (full wets), δεν είχαν ξαναδοκιμαστεί ποτέ. Οπότε λόγω του ότι η πίστα είχε ήδη μαζέψει νερό, ο αγωνοδίκης Τσάρλι Γουίτινγκ θεώρησε απαραίτητο την εκκίνηση του αγώνα πίσω από το αυτοκίνητο ασφαλείας (Safety Car) και υποχρεωτικά με full wet ελαστικά για όλους. Συνεπώς, μέχρι να αποφασιστεί ότι η πίστα είναι ασφαλής, τα προσπεράσματα απαγορευόταν και ο ρυθμός ήταν περιορισμένος.

    Οπότε παρά την επίσημη τοπική ώρα έναρξης στις 13.00 (20.00 ώρα Ελλάδας), ο αγώνας ξεκίνησε λίγα λεπτά αργότερα, όταν μετά από 4 γύρους το αυτοκίνητο ασφαλείας αποχώρησε από την πίστα για πρώτη φορά. Και από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα ξεκίνησε το χάος. Στη δεύτερη στροφή, και παλεύοντας για την 4η θέση, ο Μαρκ Γουέμπερ και ο Λιούις Χάμιλτον είχαν επαφή, με αποτέλεσμα να επιστρέψουν 14ος και 7ος αντίστοιχα. Όλοι πάλευαν όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με σκοπό να κρατήσουν τα μονοθέσιά τους εντός πίστας.

    Με την ολοκλήρωση του πρώτου υπό ρυθμού αγώνα γύρου, ο Φέττελ ήδη έδειχνε ότι δε θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα, κάνοντας τον ταχύτερο γύρο του αγώνα και βελτιώνοντάς τον συνεχώς, ξεμακραίνοντας από τον ανταγωνισμό.Όλο αυτό όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ, καθώς με την ολοκλήρωση του 7ου γύρου ο Λιούις Χάμιλτον στην προσπάθειά του να προσπεράσει τον ομόσταυλό του στη ΜακΛάρεν Τζένσον Μπάτον και σίγουρα λόγω και της περιορισμένης ορατότητας λόγω της βροχής, βρέθηκε να μην έχει χώρο ανάμεσα στον τοίχο και στον Μπάτον, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν οι 2 πιλότοι της βρετανικής ομάδας, ο Χάμιλτον λίγες στροφές αργότερα να εγκαταλείψει και ο Μπερντ Μαϊλέντερ (ο οδηγός του αυτοκινήτου ασφαλείας) να ξαναοριοθετήσει το ρυθμό στην πίστα.

    Με την επανεκκίνηση του αγώνα είχε οι συνθήκες της πίστας άρχισαν να βελτιώνονται και πολλοί πιλότοι επέλεξαν να αφήσουν τη full wet γόμα για να πάνε στην ενδιάμεση, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλές ανακατατάξεις. Ο Μπάτον επισκέφτηκε και δεύτερη φορά το pitlane σε σύντομο χρονικό διάστημα καθώς είχε υπερβεί και τα όρια ταχύτητας υπό καθεστώς αυτοκινήτου ασφαλείας και τιμωρήθηκε με ποινή διέλευσης. Φτάνοντας στο 18ο γύρο η βροχή άρχισε να επιστρέφει, και μάλιστα πιο έντοντα. Ένα γύρο μετά επέστρεψε και το αυτοκίνητο ασφαλείας. 6 γύρους αργότερα ο αγώνας διακόπτεται με κόκκινη σημαία. Και πλέον όλοι απλά περιμένουν να κοπάσει η νεροποντή.

    Και φτάνουμε αισίως στις 15.50, όπου σα déjà vu θα ζήσουμε ο, τι και στις 13.00. Άλλη μία “θητεία” για το αυτοκίνητο ασφαλείας και full wet ελαστικά για όλο το grid, με το Φέττελ να οδηγεί με μόνες διαφορές τώρα το γεγονός ότι είμαστε πλέον στο γύρο 26 αλλά και στο ότι τα πιτστοπ φέρανε μεγάλες αλλαγές στις πίσω θέσεις.

    Με την 4η αποχώρηση του αυτοκινήτου ασφαλείας στον 34ο γύρο, ο αγώνας συνεχίζεται λοιπόν με το Φέττελ να οδηγεί και να ξεμακραίνει απευθείας από τους υπόλοιπους, με πρώτο εξ’ αυτών τον Καμούι Κομπαγιάσι, ο οποίος βρέθηκε στην επανεκκίνηση δεύτερος, διότι μέχρι την κόκκινη σημαία ρίσκαρε και δεν άλλαξε ελαστικά ούτε μία φορά.

    Η πίστα σιγά σιγά βελτιώνεται και η full wet θα αποτελέσει παρελθόν για το υπόλοιπο του αγώνα, κάτι που σημαίνει ότι θα δούμε ξανά μάχ…. Όχι γιατί στο γύρο 37 ο Μπάτον ενεπλάκη ξανά σε συμβάν, αυτή τη φορά με το Φερνάντο Αλόνσο. Επαφή στη στροφή 3, με τον Αλόνσο να κάνει τετακέ και να μένει το μονοθέσιό του παρκαρισμένο στην άκρη της στροφής 4 μη μπορώντας να βγει, ο Μπάτον είχε κλατάρισμα και για ακόμα μία φορά, ο ρυθμός του αγώνα θα περιοριστεί από το Safety Car. Και επειδή ο Μπάτον με το 4ο του πιτ-στοπ κατέληξε 21ος και τελευταίος από τους οδηγούς που είχαν μείνει στην πίστα, είχε να ανέβει ένα βουνό.

    Στο γύρο 40 αποχωρεί ΞΑΝΑ το αυτοκίνητο ασφαλείας, με τις συνθήκες να βελτιώνονται, τη βροχή να έχει σταματήσει, την πίστα να στεγνώνει, το Φέττελ να ξαναξεμακραίνει και πίσω του για αρκετούς γύρους να βλέπουμε μάχες. Ο Μάσσα πάλευε με τον Κομπαγιάσι για τη δεύτερη θέση, όμως εκμεταλλευόμενος τη μάχη αυτή ο εφτά φορές πρωταθλητής Μίκαελ Σουμάχερ προσπέρασε και τους 2, ενώ πιο πίσω ο Μπάτον σκαρφάλωνε το βουνό, φτάνοντας στη 10η θέση.

    Πλέον και η ενδιάμεση γόμα αποτελούσε παρελθόν. Η πίστα είχε μεν νερό, αλλά υπήρχε και αγωνιστική στεγνή γραμμή. Κάτι που σήμαινε ότι είχε έρθει η ώρα για slick ελαστικά. Μετά τα πιστοπ όλων οι ταχύτεροι στην πίστα ήταν ο Μαρκ Γουέμπερ και ο Τζένσον Μπάτον, οι οποίοι αναρριχόταν συνεχώς στις θέσεις, ο Φέττελ είχε ένα μαξιλαράκι ασφαλείας πολλών δευτερολέπτων από τον ανταγωνισμό, ενώ ο Μάσσα έπεσε στην παγίδα και έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του, όταν πάτησε στο βρεγμένο κομμάτι της πίστας για να “ρίξει” γύρο σε πιο αργό μονοθέσιο και τραυμάτισε την εμπρός αεροτομή του, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να επισκεφτεί το πιτ της Φερράρι για επισκευή.

    Αυτός που τον εξέθεσαν όμως οι καιρικές συνθήκες ήταν σίγουρα ο Καμούι Κομπαγιάσι, μιας και όσο στέγνωνε το οδόστρωμα δεχόταν πιο εύκολα προσπεράσματα από πιο γρήγορα μονοθέσια, μένοντας βέβαια στη βαθμολογούμενη δεκάδα, αλλά πλέον το βάθρο φάνταζε όλο και πιο μακρινό. Και όταν ήρθε η ώρα που χρειάστηκε να υπερασπιστεί τη θέση του από το Νικ Χάιντφελντ στον 56ο γύρο… Δε χρειάστηκε γιατί με μια μικρή επαφή μεταξύ των 2, ξεκόλλησε η αεροτομή του Γερμανού, δεν ήταν σε θέση με την αεροτομή από κάτω να στρίψει ούτε να φρενάρει καλά, οπότε ο αγώνας του είχε τελειώσει στην έξοδο διαφυγής της στροφής 3. Και ναι, καλά καταλάβατε, ο Μπενρντ Μαιλέντερ που ήδη είχε βαρέσει υπερωρίες για ΕΚΤΗ φορά θα οριοθετήσει το ρυθμό και θα μηδενίσει τις διαφορές.

    Κοντεύοντας πλέον και τις 17.00 τοπική ώρα, στον 60ο γύρο το αυτοκίνητο ασφαλείας θα αποχωρήσει καιπαραδόξως μέχρι το τέλος του αγώνα δε θα ξαναβγεί. Οπότε ο Σεμπάστιαν Φέττελ είχε να υπερασπιστεί την πρώτη θέση που δεν άφησε ποτέ για 10 γύρους από τους Σουμάχερ, Γουέμπερ και Μπάτον πίσω του. Στο γύρο 64 ο Γουέμπερ θα κάνει μια κίνηση για προσπέρασμα στην τελευταία στροφή, θα χάσει στιγμιαία τον έλεγχο και θα επιστρέψει πίσω από τον Μπάτον, ο οποίος ένα γύρο μετά θα προσπεράσει και το Σουμάχερ, και πλέον σε αυτόν τον ήδη πολύ μεγάλο και δύσκολο αγώνα που έχει κάνει, καλείται να καλύψει μια διαφορά 4 δευτερολέπτων σε 5 γύρους για να πάρει και τη νίκη.

    Καθώς πλησιάζουμε και στο όριο των 2 αγωνιστικών ωρών (χωρίς τη διακοπή δηλαδή) και μπαίνοντας στον τελευταίο γύρο, ο Μπάτον είναι κολλημένος πίσω από το Φέττελ, έχοντας μαζέψει αλλά όχι αρκετά για να κάνει κίνηση για προσπέρασμα. Μόνο ένα οδηγικό λάθος θα στερούσε από το Φέττελ αυτή τη νίκη. Αυτό δηλαδή που έκανε στην έκτη στροφή, πατώντας στο βρεγμένο και βγαίνοντας προσωρινά εκτός πίστας. Και ο Μπάτον θα δει πρώτος την καρό σημαία, κρατόντας μάλιστα τα ηνία του αγώνα για λιγότερο από ένα γύρο.

    Όπως δήλωσε και μετά το τέλος ο ίδιος ο Μπάτον “Ίσως να είναι και η καλύτερή μου νίκη”. Λογικό, αφού μετά από έναν φανταστικό αγώνα, στον οποίο με τις ποινές και τα πιτστοπς έπρεπε να προσπεράσει πολλές φορές τα ίδια μονοθέσια, να ξαναδώσει τις ίδιες μάχες και εν τέλει να περάσει στον τελευταίο γύρο και τον (σε όλον το μέχρι τότε αγώνα) πρωτοπόρο Φέττελ. Ένας από τους πιο απίθανους αγώνες όλων τον εποχών ο οποίος θα μείνει στην ιστορία και για τα ρεκόρ του, καθώς:

    • Κανένας άλλος αγώνας δεν έχει ολοκληρωθεί με περισσότερες από 5 εμφανίσεις αυτοκινήτου ασφαλείας.
    • Ποτέ άλλοτε ένας νικητής δεν έχει επισκεφθεί το pit lane 6 φορές (5 για αλλαγή ελαστικών και 1 για ποινή).
    • Η συνολική διάρκεια του Grand Prix: 4 ώρες, 4 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα. Ένα ρεκόρ που λόγω αλλαγών στους κανονισμούς σχετικά με τη διάρκεια των αγώνων, δε θα σπάσει σύντομα

    Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να είχαμε περισσότερους αγώνες σαν κι αυτόν. Ναι δεν είναι όλοι οι αγώνες βαρετοί αλλά τέτοιους αγώνες δεν τους βλέπουμε συνέχεια. Σε επόμενα άρθρα θα αναλύσουμε πάντως κάποιους από αυτούς. Κλείνοντας, αν θέλετε να έχετε και εικόνα πέρα από κείμενο για να ζήσετε σε ένα βαθμό ο,τι είχαμε ζήσει τότε live, ο σύνδεσμος από το επίσημο κάναλι της F1 στο YouTube είναι ο εξής: https://www.youtube.com/watch?v=31qQsC4Q-E0.