Ανά τα χρόνια έχουν γίνει πάνω από 1000 αγώνες στην ιστορία της F1. Ανάμεσά τους και πολλοί ενδιαφέροντες. Άλλοι με δραματικά φινάλε στις τελευταίες στροφές, άλλοι με εναλασσόμενες συνθήκες, άλλοι με διακοπές, με ατυχήματα, με αυτοκίνητα ασφαλείας κ.ο.κ.. Ένας όμως αγώνας ιστορικά είχε την τύχη να συνδυάσει όλα τα παραπάνω και να μας κρατήσει σε αγωνία μέχρι την την καρό σημαία.
Βρισκόμαστε στο (σχετικά) μακρινό 2011, μια σεζόν η οποία ξεκίνησε με αρκετές αλλαγές σε σχέση με το 2010. Η Pirelli μόλις είχε γίνει ο αποκλειστικός προμηθευτής ελαστικών για όλο το grid, το K.E.R.S., το Κινητικό Σύστημα Ανάκτησης Ενέργειας που έδινε την ευκαιρία στους πιλότους να μετατρέπουν την κινητική ενέργεια του φρεναρίσματος σε ισχύ επέστρεψε, ενώ μόλις είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί και το γνωστό πλέον σε όλους τους φαν του αθλήματος DRS, η κινητή πίσω πτέρυγα που έδινε καλύτερη τελική στην ευθεία σε αυτούς που προσπαθούν να επιτεθούν για προσπέρασμα.
Στο αγωνιστικό κομμάτι η σεζόν είχε ξεκινήσει με τη Ρεντ Μπουλ να πρωταγωνιστεί και με τον πρωταθλητή της Σεμπάστιαν Φέττελ ήδη μετά τους πρώτους 6 αγώνες να έχει θέσει γερές βάσεις για το 2ο συνεχόμενο πρωτάθλημά του, καθώς είχε κερδίσει 5 αγώνες και είχε χτίσει διαφορά από το δεύτερο Λιούις Χάμιλτον πάνω από 2 νίκες.
Και φτάνουμε λοιπόν στο αγωνιστικό τριήμερο 10-12 Ιουνίου για τον έβδομο αγώνα του πρωταθλήματος στο Μόντρεαλ του Καναδά. Με τις κατατακτήριες δοκιμές του Σαββάτου να βγάζουν νικητή τον ασταμάτητο Σεμπάστιαν Φέττελ, ήδη ο Γερμανός είχε κάνει το πρώτο βήμα για να πάρει την έκτη νίκη του για τη σεζόν. Ωστόσο για τον αγώνα των 70 γύρων της επομένης ήταν όλα ανοιχτά, όπως ακριβώς και οι ουρανοί στο Μόντρεαλ.
Η σειρά εκκίνησης για τους πρώτους 10 ήταν η εξής: Σεμπάστιαν Φέττελ, Φερνάντο Αλόνσο, Φελίπε Μάσσα, Μαρκ Γουέμπερ. Λιούις Χάμιλτον, Νίκο Ρόσμπεργκ, Τζένσον Μπάτον, Μίκαελ Σουμάχερ, Νικ Χάιντφελντ και Βίταλι Πετρόφ. Μοναδικός πιλότος από τους 24 που δεν ξεκίνησε από σχάρα της εκκίνησης αλλά τελευταίος και από τα πιτς ήταν ο Χάιμε Αλγκερσουάρι, καθώς επέλεξε να κάνει τροποποιήσεις στο στήσιμο του μονοθεσίου μετά τις κατατακτήριες, που βάσει κανονισμών επιφέρουν ποινές.
Καθώς οι πρώτοι 6 αγώνες έγιναν υπό εντελώς στεγνές συνθήκες, αυτό σήμαινε ότι τα 2 ειδών ελαστικά της Pirelli που προορίζονται για βρεγμένες, τα ενδιάμεσα (intermediates) και τα ακραίων καιρικών συνθηκών (full wets), δεν είχαν ξαναδοκιμαστεί ποτέ. Οπότε λόγω του ότι η πίστα είχε ήδη μαζέψει νερό, ο αγωνοδίκης Τσάρλι Γουίτινγκ θεώρησε απαραίτητο την εκκίνηση του αγώνα πίσω από το αυτοκίνητο ασφαλείας (Safety Car) και υποχρεωτικά με full wet ελαστικά για όλους. Συνεπώς, μέχρι να αποφασιστεί ότι η πίστα είναι ασφαλής, τα προσπεράσματα απαγορευόταν και ο ρυθμός ήταν περιορισμένος.
Οπότε παρά την επίσημη τοπική ώρα έναρξης στις 13.00 (20.00 ώρα Ελλάδας), ο αγώνας ξεκίνησε λίγα λεπτά αργότερα, όταν μετά από 4 γύρους το αυτοκίνητο ασφαλείας αποχώρησε από την πίστα για πρώτη φορά. Και από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα ξεκίνησε το χάος. Στη δεύτερη στροφή, και παλεύοντας για την 4η θέση, ο Μαρκ Γουέμπερ και ο Λιούις Χάμιλτον είχαν επαφή, με αποτέλεσμα να επιστρέψουν 14ος και 7ος αντίστοιχα. Όλοι πάλευαν όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με σκοπό να κρατήσουν τα μονοθέσιά τους εντός πίστας.
Με την ολοκλήρωση του πρώτου υπό ρυθμού αγώνα γύρου, ο Φέττελ ήδη έδειχνε ότι δε θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα, κάνοντας τον ταχύτερο γύρο του αγώνα και βελτιώνοντάς τον συνεχώς, ξεμακραίνοντας από τον ανταγωνισμό.Όλο αυτό όμως δεν έμελλε να κρατήσει πολύ, καθώς με την ολοκλήρωση του 7ου γύρου ο Λιούις Χάμιλτον στην προσπάθειά του να προσπεράσει τον ομόσταυλό του στη ΜακΛάρεν Τζένσον Μπάτον και σίγουρα λόγω και της περιορισμένης ορατότητας λόγω της βροχής, βρέθηκε να μην έχει χώρο ανάμεσα στον τοίχο και στον Μπάτον, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν οι 2 πιλότοι της βρετανικής ομάδας, ο Χάμιλτον λίγες στροφές αργότερα να εγκαταλείψει και ο Μπερντ Μαϊλέντερ (ο οδηγός του αυτοκινήτου ασφαλείας) να ξαναοριοθετήσει το ρυθμό στην πίστα.
Με την επανεκκίνηση του αγώνα είχε οι συνθήκες της πίστας άρχισαν να βελτιώνονται και πολλοί πιλότοι επέλεξαν να αφήσουν τη full wet γόμα για να πάνε στην ενδιάμεση, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλές ανακατατάξεις. Ο Μπάτον επισκέφτηκε και δεύτερη φορά το pitlane σε σύντομο χρονικό διάστημα καθώς είχε υπερβεί και τα όρια ταχύτητας υπό καθεστώς αυτοκινήτου ασφαλείας και τιμωρήθηκε με ποινή διέλευσης. Φτάνοντας στο 18ο γύρο η βροχή άρχισε να επιστρέφει, και μάλιστα πιο έντοντα. Ένα γύρο μετά επέστρεψε και το αυτοκίνητο ασφαλείας. 6 γύρους αργότερα ο αγώνας διακόπτεται με κόκκινη σημαία. Και πλέον όλοι απλά περιμένουν να κοπάσει η νεροποντή.
Και φτάνουμε αισίως στις 15.50, όπου σα déjà vu θα ζήσουμε ο, τι και στις 13.00. Άλλη μία “θητεία” για το αυτοκίνητο ασφαλείας και full wet ελαστικά για όλο το grid, με το Φέττελ να οδηγεί με μόνες διαφορές τώρα το γεγονός ότι είμαστε πλέον στο γύρο 26 αλλά και στο ότι τα πιτστοπ φέρανε μεγάλες αλλαγές στις πίσω θέσεις.
Με την 4η αποχώρηση του αυτοκινήτου ασφαλείας στον 34ο γύρο, ο αγώνας συνεχίζεται λοιπόν με το Φέττελ να οδηγεί και να ξεμακραίνει απευθείας από τους υπόλοιπους, με πρώτο εξ’ αυτών τον Καμούι Κομπαγιάσι, ο οποίος βρέθηκε στην επανεκκίνηση δεύτερος, διότι μέχρι την κόκκινη σημαία ρίσκαρε και δεν άλλαξε ελαστικά ούτε μία φορά.
Η πίστα σιγά σιγά βελτιώνεται και η full wet θα αποτελέσει παρελθόν για το υπόλοιπο του αγώνα, κάτι που σημαίνει ότι θα δούμε ξανά μάχ…. Όχι γιατί στο γύρο 37 ο Μπάτον ενεπλάκη ξανά σε συμβάν, αυτή τη φορά με το Φερνάντο Αλόνσο. Επαφή στη στροφή 3, με τον Αλόνσο να κάνει τετακέ και να μένει το μονοθέσιό του παρκαρισμένο στην άκρη της στροφής 4 μη μπορώντας να βγει, ο Μπάτον είχε κλατάρισμα και για ακόμα μία φορά, ο ρυθμός του αγώνα θα περιοριστεί από το Safety Car. Και επειδή ο Μπάτον με το 4ο του πιτ-στοπ κατέληξε 21ος και τελευταίος από τους οδηγούς που είχαν μείνει στην πίστα, είχε να ανέβει ένα βουνό.
Στο γύρο 40 αποχωρεί ΞΑΝΑ το αυτοκίνητο ασφαλείας, με τις συνθήκες να βελτιώνονται, τη βροχή να έχει σταματήσει, την πίστα να στεγνώνει, το Φέττελ να ξαναξεμακραίνει και πίσω του για αρκετούς γύρους να βλέπουμε μάχες. Ο Μάσσα πάλευε με τον Κομπαγιάσι για τη δεύτερη θέση, όμως εκμεταλλευόμενος τη μάχη αυτή ο εφτά φορές πρωταθλητής Μίκαελ Σουμάχερ προσπέρασε και τους 2, ενώ πιο πίσω ο Μπάτον σκαρφάλωνε το βουνό, φτάνοντας στη 10η θέση.
Πλέον και η ενδιάμεση γόμα αποτελούσε παρελθόν. Η πίστα είχε μεν νερό, αλλά υπήρχε και αγωνιστική στεγνή γραμμή. Κάτι που σήμαινε ότι είχε έρθει η ώρα για slick ελαστικά. Μετά τα πιστοπ όλων οι ταχύτεροι στην πίστα ήταν ο Μαρκ Γουέμπερ και ο Τζένσον Μπάτον, οι οποίοι αναρριχόταν συνεχώς στις θέσεις, ο Φέττελ είχε ένα μαξιλαράκι ασφαλείας πολλών δευτερολέπτων από τον ανταγωνισμό, ενώ ο Μάσσα έπεσε στην παγίδα και έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του, όταν πάτησε στο βρεγμένο κομμάτι της πίστας για να “ρίξει” γύρο σε πιο αργό μονοθέσιο και τραυμάτισε την εμπρός αεροτομή του, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να επισκεφτεί το πιτ της Φερράρι για επισκευή.
Αυτός που τον εξέθεσαν όμως οι καιρικές συνθήκες ήταν σίγουρα ο Καμούι Κομπαγιάσι, μιας και όσο στέγνωνε το οδόστρωμα δεχόταν πιο εύκολα προσπεράσματα από πιο γρήγορα μονοθέσια, μένοντας βέβαια στη βαθμολογούμενη δεκάδα, αλλά πλέον το βάθρο φάνταζε όλο και πιο μακρινό. Και όταν ήρθε η ώρα που χρειάστηκε να υπερασπιστεί τη θέση του από το Νικ Χάιντφελντ στον 56ο γύρο… Δε χρειάστηκε γιατί με μια μικρή επαφή μεταξύ των 2, ξεκόλλησε η αεροτομή του Γερμανού, δεν ήταν σε θέση με την αεροτομή από κάτω να στρίψει ούτε να φρενάρει καλά, οπότε ο αγώνας του είχε τελειώσει στην έξοδο διαφυγής της στροφής 3. Και ναι, καλά καταλάβατε, ο Μπενρντ Μαιλέντερ που ήδη είχε βαρέσει υπερωρίες για ΕΚΤΗ φορά θα οριοθετήσει το ρυθμό και θα μηδενίσει τις διαφορές.
Κοντεύοντας πλέον και τις 17.00 τοπική ώρα, στον 60ο γύρο το αυτοκίνητο ασφαλείας θα αποχωρήσει καιπαραδόξως μέχρι το τέλος του αγώνα δε θα ξαναβγεί. Οπότε ο Σεμπάστιαν Φέττελ είχε να υπερασπιστεί την πρώτη θέση που δεν άφησε ποτέ για 10 γύρους από τους Σουμάχερ, Γουέμπερ και Μπάτον πίσω του. Στο γύρο 64 ο Γουέμπερ θα κάνει μια κίνηση για προσπέρασμα στην τελευταία στροφή, θα χάσει στιγμιαία τον έλεγχο και θα επιστρέψει πίσω από τον Μπάτον, ο οποίος ένα γύρο μετά θα προσπεράσει και το Σουμάχερ, και πλέον σε αυτόν τον ήδη πολύ μεγάλο και δύσκολο αγώνα που έχει κάνει, καλείται να καλύψει μια διαφορά 4 δευτερολέπτων σε 5 γύρους για να πάρει και τη νίκη.
Καθώς πλησιάζουμε και στο όριο των 2 αγωνιστικών ωρών (χωρίς τη διακοπή δηλαδή) και μπαίνοντας στον τελευταίο γύρο, ο Μπάτον είναι κολλημένος πίσω από το Φέττελ, έχοντας μαζέψει αλλά όχι αρκετά για να κάνει κίνηση για προσπέρασμα. Μόνο ένα οδηγικό λάθος θα στερούσε από το Φέττελ αυτή τη νίκη. Αυτό δηλαδή που έκανε στην έκτη στροφή, πατώντας στο βρεγμένο και βγαίνοντας προσωρινά εκτός πίστας. Και ο Μπάτον θα δει πρώτος την καρό σημαία, κρατόντας μάλιστα τα ηνία του αγώνα για λιγότερο από ένα γύρο.
Όπως δήλωσε και μετά το τέλος ο ίδιος ο Μπάτον “Ίσως να είναι και η καλύτερή μου νίκη”. Λογικό, αφού μετά από έναν φανταστικό αγώνα, στον οποίο με τις ποινές και τα πιτστοπς έπρεπε να προσπεράσει πολλές φορές τα ίδια μονοθέσια, να ξαναδώσει τις ίδιες μάχες και εν τέλει να περάσει στον τελευταίο γύρο και τον (σε όλον το μέχρι τότε αγώνα) πρωτοπόρο Φέττελ. Ένας από τους πιο απίθανους αγώνες όλων τον εποχών ο οποίος θα μείνει στην ιστορία και για τα ρεκόρ του, καθώς:
- Κανένας άλλος αγώνας δεν έχει ολοκληρωθεί με περισσότερες από 5 εμφανίσεις αυτοκινήτου ασφαλείας.
- Ποτέ άλλοτε ένας νικητής δεν έχει επισκεφθεί το pit lane 6 φορές (5 για αλλαγή ελαστικών και 1 για ποινή).
- Η συνολική διάρκεια του Grand Prix: 4 ώρες, 4 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα. Ένα ρεκόρ που λόγω αλλαγών στους κανονισμούς σχετικά με τη διάρκεια των αγώνων, δε θα σπάσει σύντομα
Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να είχαμε περισσότερους αγώνες σαν κι αυτόν. Ναι δεν είναι όλοι οι αγώνες βαρετοί αλλά τέτοιους αγώνες δεν τους βλέπουμε συνέχεια. Σε επόμενα άρθρα θα αναλύσουμε πάντως κάποιους από αυτούς. Κλείνοντας, αν θέλετε να έχετε και εικόνα πέρα από κείμενο για να ζήσετε σε ένα βαθμό ο,τι είχαμε ζήσει τότε live, ο σύνδεσμος από το επίσημο κάναλι της F1 στο YouTube είναι ο εξής: https://www.youtube.com/watch?v=31qQsC4Q-E0.