Πριν λίγες μέρες έκανε πρεμιέρα η πολυαναμενόμενη ταινία F1: The Movie, μια ταινία η οποία ουσιαστικά στόχευε να γεμίσει τις αίθουσες, να μην απογοητεύσει τους φαν του αθλήματος και παράλληλα να προσηλυτίσει κι άλλους σε αυτό. Και μπορώ να πω ότι τους στόχους της τους πέτυχε.
Στα της πλοκής (όσο πιο spoiler-free γίνεται), πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Sonny Hayes (Brad Pitt), ένας πολλά υποσχόμενος πιλότος της F1 στη δεκαετία του ’90,του οποίου όμως η καριέρα διακόπηκε απότομα από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στο ισπανικό Γκραν Πρι το 1993. Έκτοτε οι κύριες ασχολίες του στη “νομαδική” ζωή που έκανε ήταν να τζογάρει αλλά και να τρέχει σε αγώνες διαφόρων κατηγοριών. Μέχρι που συναντά τον παλιό του φίλο και ομόσταυλο Ρουμπέν Θερβάντες (Javier Bardem), μια συνάντηση που θα του δώσει την ευκαιρία να επιστρέψει πάλι στη κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού μετά από 30 χρόνια.
Στα πιο αγωνιστικά, τα πλάνα και οι σκηνές είναι σε μεγάλο βαθμό ρεαλιστικές, κι ένας απ’τους λόγους είναι και το γεγονός ότι τα γυρίσματα έγιναν στις πίστες με κανονικούς πιλότους και μονοθέσια. Oπότε αυτό που καταφέρνουν να σου δημιουργούν και μια πληθώρα συναισθημάτων που θα μπορούσε κανείς να νιώσει βλέποντας έναν κανονικό αγώνα F1. Αγωνία, συγκίνηση, ενθουσιασμό, θαυμασμό, σοκ και εννοείται και απότομες εναλλαγές μεταξύ αυτών. H δράση υπάρχει και τα εφέ είναι τρομερά, και σε προβολή ΙΜΑΧ απογειώνονται.
Στα του σεναρίου, αν και μπορεί να μην είναι και το πιο πρωτότυπο, σίγουρα έχει ένα ενδιαφέρον. Άλλωστε, δεν έχουν βγει και πολλές φορές ταινίες που να πραγματεύονται το τι είναι F1. Ένα άθλημα γεμάτο χαρές, λύπες, δράματα, εντάσεις και ουκ ολίγες φορές ίντριγκες. Και με τις ερμηνείες μάλιστα των πρωταγωνιστών να είναι αντάξιες των ονομάτων τους, στην F1: The Movie δεν παρέλειψαν τίποτα από αυτά.
Κλείνοντας πάντως θεωρώ ότι η F1: The Movie στα 150′ που θα διαθέσει ο θεατής θα ανταμειφθεί, είτε αν αυτός δεν γνωρίζει καν ποιοι είναι ο Σουμάχερ, ο Χάμιλτον, ο Σέννα και ο Φερστάππεν, είτε αν είναι σαν εμένα και θα παρατηρήσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, σε σημείο να του’ρχεται κάθε 2-3 λεπτά να θέλει να δείχνει στην οθόνη όπως ο Leonardo di Caprio στο “Once Upon a Time in Hollywood”
F1 the Movie: Μία (όσο το δυνατό περισσότερο) αμερόληπτη κριτική
